“AMERICAN INDEPENDENT CINEMA” WITH MORTEZA FARSHBAF

"American independent Cinema" With Morteza Farshbaf

American Independent Cinema

In this course, we are going to clarify the term ‘Independent’ during the the dialogues after screening the film by asking a few questions: Can any film that is made with cheap equipment and the effort of a small team, be called independent? Does any film that puts aside the story-telling framework with pertinacity and avoids the known cliches, inform us of its creator’s independent view? In ‘Cinefile: Made in the USA’, a well-made documentary by Chris Rodley and Paul Joyce, Hal Hartley after noting the differences between big business and small business, sarcastically says that even though he knows what a ‘Low Budget’ film is, he never understood what his colleagues mean by being independent. After that we’ll discuss the unique characteristics of the American cinema to understand why s it harder to categorize it’s independent cinema, comparing to other countries. As an example, it suffices to know that Hollywood, that some consider the Nemesis of the independent cinema, was conceived between 1908 and 1913 by independent fresh migrants as way to rival the monopoly of the Motion Picture Patents company. The ‘United Artists’ company also had a similar situation; it was founded in 1919 by independent filmmakers such as Chaplin, Griffith, Douglas Fairbanks and Mary Pickford and became the most powerful stream of its time, but now by conquering the maximum number of theater seasts, as one of the major obstacles in the way of independent filmmakers. Hence, we’re looking at a situation where independent cinema in America has become an ever-changing and fluid concept due the the constant change in the main factors of film-making circumstances and profitability. In the absence of a common denominator, getting to a consistent collection of films faithful to the concept of “Independent Cinema” seems impossible, or very difficult at best. So what is the goal of setting sail for this head-spinning journey? The only convincing answer could be that what eventually remains after the course is the pure joy of watching the films that by their great ambitiousness,  kept alive their frail bodies of existence. And the wonderful experience of being a cinefile, which is earned only by the side of film-makers brave and insane enough to try new ways, even though it might come by the cost the of constant anxiety of the scare budget, lack of viewers and attention.

سینمای مستقل آمریکا

در این دوره قصد داریم در گفتگوی بعد از نمایش فیلم‌ها، با طرح پرسش‌هایی‌ ابتدا سعی‌ کنیم تا از خودِ کلمه‌ی «مستقل» که در تاریخ سینما بازتعریف‌های متنوعی دارد ابهام‌زدائی کنیم؛ آیا هر اثری که با ادواتِ ارزان و عوامل مجانی و شیوه‌ی دورهمی‌ ساخته شود را «مستقل» می‌‌نامند؟ آیا هر فیلمی که لجوجانه قواعد سینمای قصه‌گو را کنار بگذارد و صرفاً تن به کلیشه‌های آشنا ندهد، خبر از نگاهِ «مستقل» سازنده‌اش می‌‌دهد؟ در«ساخت آمریکا (۱۹۹۴)»، مستندِ درخشان کریس رادلی و پُل جِیس، هال هارتلی پس از اشاره به تفاوت‌های هر تجارت کوچکی در مقایسه با تجارت‌های بزرگ، به طعنه ابراز می‌کند با آن که خوب می‌‌داند فیلم «لو باجِت» چه مختصاتی دارد اما هیچگاه منظورِ همکارانش از «مستقل بودن» را درک نکرده است. در ادامه به ویژگی‌‌های منحصر به فردِ سینمای کشور آمریکا می‌‌پردازیم تا دلایل پیچیده‌تر بودنِ دسته‌بندی آثار مستقلِ این کشور را در قیاس با سینمای دیگر کشورها روشن کنیم؛ مثلا کافی ست بدانیم که هالیوود -هیولای نمادینِ سینمای مستقل امروز- نطفه‌اش در سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۳، توسط آدم‌های مستقلی که تازه به غرب مهاجرت کرده بودند بسته شد، و به قصد مقابله با رؤسای کمپانی «پاِتنت» که در تلاش بودند تا اولین مونوپل تجاریِ سینمای آمریکا را در اختیار بگیرند کارش را آغاز کرد. کمپانی «یونایتد آرتیستز» هم از شرایطی مشابه برخوردار است؛ این کمپانی که در سال ۱۹۱۹ و به هنگام تاسیس‌اش توسط سینماگران مستقلی چون چاپلین، گریفیث، داگلاس فربنکس و مری پیکفورد به قدرتمند‌ترین جریان مستقل سینمایی بدل شده بود، امروز به اتهامِ تصرفِ حداکثریِ سالن‌های سینمای سرتاسرِ دنیا از مهمترین عوامل بازدارنده‌ی فعالیت سینماگران مستقل دنیا شناخته می‌‌شود. در کنارِ این‌ها، تاریخ سینمای آمریکا مملو از سینماگرانی است که با فیلم‌های مستقلِ ابتدایی‌‌شان جریان‌ساز شدند اما در ادامه مرعوبِ دستمزد‌ و تماشاگرِ چند‌صد برابریِ تولیدات استودیویی شده٬ راهشان را کج کرده اند. پس با سینمای مستقل کشوری مواجهیم که در پی‌ِ تغییرِ دائمیِ فاکتورهای اصلیِ «شرایط فیلمسازی» و «معیار‌های درآمدزایی»، در هر دوره‌ای شکل عوض کرده و معنایی سیال به خود گرفته است. لذا در چنین شرایطی خوانش درستِ آثار، تنها با ارزیابیِ بستر تاریخی‌ و فرهنگی‌ زمان ساخته شدن‌شان امکان پذیر است. حال که در نبودِ مؤلفه‌های مشترک میان فیلم‌ها، رسیدن به مجموعه‌ای منسجم که حقیقتا به مفهومِ «سینمای مستقل» وفادار باشد هدفی سخت و چه بسا نزدیک به محال است، پس هدف از پا گذاشتن در مسیری چنین سرگیجه آور چیست؟ جوابِ متقاعدکننده را تنها می‌توان در آن‌ نگاه خوشبینانه‌ای یافت که امیدوار است آن‌چه در پایانِ دوره در خاطرها باقی می ماند، تجربه‌ی خوش گذرانیِ دسته‌جمعی‌ِ نابی باشد به واسطه ی تماشای آثاری که جاه‌طلبی‌های بزرگشان، قامتِ نحیف‌شان را در تاریخِ سینما زنده نگاه داشته است. و تجربه‌ی لذت بخشِ سینه‌فیل بودن که تنها در معاشرت با سینماگرانی به دست می آید که باورشان به هنرِ سینما به آن‌ها جنون و جسارتِ لازم در آزمودنِ راه‌های تازه بخشیده است، حتا اگر به قیمتِ اضطرابِ همیشگی‌ِ کمبودِ سرمایه و نبود تماشاگر و توجه کافی‌ برایشان تمام شود.

wordpress theme powered by jazzsurf.com